ความแน่นอน คือ ความไม่แน่นอน

สเปซนิ่งมานาน

เข้ามาซะหน่อย

ยังมีใครเล่นอีกเปล่านี่

รักไม่รู้ดับ ... เดอะ ฮอทเปปเปอร์  (เพลงดังยุค 80 ดังอีกทีในโฆษณาเคทีซี 2008)

ถึงจะสิ้นวิญญานกี่ครั้ง          ฉันก็ยังรักเธอฝังใจ
ถึงจะสิ้นดวงจันทร์ไฉไล       ไม่เป็นไรเพราะยังมีเธอ
 

ฟ้าจะมืดจะมัวทั้งฟ้า             ขอให้มีสายตาหวานละเมอ
ถึงจะสิ้นแผ่นดินนะเออ         ให้ได้เจอยิ้มเธอชื่นใจ
 

ไม่ได้ชิด ก็ขอเพียงได้ชม       ไม่ได้สม ไม่เห็นแคร์อะไร
ขอให้ได้รักข้างเดียวเข้าไว้      ไม่เช่นนั้นใจฉันคงหลุดลอย
 

ถึงโลกแตกแหลกรานสิบครั้ง  ฉันก็ยังหวังใจรอคอย
ถึงจะสิ้นวิญญาณเลื่อนลอย    ก็จะคอยพบเธอชาติอื่นเอย.....

ชอบเพลงนี้ ชอบเพราะ เจนนิเฟอร์ คิ้ม ร้อง

ไม่มีความหมายแอบแฝงค้าบบบบพี่น้อง

 

 

ตะวันลับฟ้า เมื่อตอนเย็นๆ จะเป็นเวลาที่ใจหาย
ปลายท้องฟ้า กับแดดลมแรง ช่างเหมือนใจจะขาด
ยังกังวล ว่าใครบางคน ที่ไม่อยากพบและเจอ
คิดถึงเธอทุกที ที่อยู่คนเดียว

ไม่เคยได้รู้ ว่าเธอเป็นไง ข่าวคราวเงียบหายเมื่อจากกัน
เธอมีใคร มาแทนที่ฉัน และเขาดีหรือเปล่า
มีฉันไหม เวลาที่ฝัน หรือว่าลืมทุกเรื่องราว
ยังคิดถึงฉันหรือเปล่า เมื่ออยู่คนเดียว

ตั้งแต่ครั้งนั้น ที่เธอไม่อยู่ ชีวิตดูเปลี่ยนไป
ยังอ้างว้าง ยังเสียใจ เหลือเพียงแต่ความเงียบเหงา
ยังคิดถึง วันที่ผ่าน วันที่มีแต่เรา
ถ้าวันนี้ ....มีเวลาเหงาฉันจะ คิดถึงเธอรู้ไหม
ยังคิดถึงเธอทุกที ที่อยู่คนเดียว

ไม่เคยได้รู้ ว่าเธอเป็นไง ข่าวคราวเงียบหายเมื่อจากกัน
เธอมีใคร มาแทนที่ฉัน และเขาดีหรือเปล่า
มีฉันไหม เวลาที่ฝัน หรือว่าลืมทุกเรื่องราว
ยังคิดถึงฉันหรือเปล่า เมื่ออยู่คนเดียว

ตั้งแต่ครั้งนั้น ที่เธอไม่อยู่ ชีวิตดูเปลี่ยนไป
ยังอ้างว้าง ยังเสียใจ เหลือเพียงแต่ความเงียบเหงา
ยังคิดถึง วันที่ผ่าน วันที่มีแต่เรา
ถ้าวันนี้ ....มีเวลาเหงาฉันจะ คิดถึงเธอรู้ไหม
ยังคิดถึงเธอทุกที ที่อยู่คนเดียว

 

ประโยคตรง ... ฟังไม่รู้เรื่อง ใครรู้มั่งว่าคิ้มร้องว่าไง บอกด้วยนะ

 

เป็นวันที่ 3 และ 4 แล้วที่ชั้นตั้งใจลดน้ำหนัก เพราะทนตัวเองไม่ไหว

 

เมนูอาหาร

 

          เช้า          โปรตีน + Active 8 + เชอรี่  แล้วเราก็หลับต่อ พอตื่นก็หิว

          กลางวัน     กินข้าวกับแกงจืดหมูสับ + มาม่าหมูสับ + BR 2 ลูก  

          เย็น          ยำวุ้นเส้น + ซุบหน่อไม้ + ส้มตำหอยดอง (มื้อนี้เยอะมาก)

 

วันนี้ไปซีคอนสแควร์ กิน Baskin Robbin ครั้งแรกนะเนี่ยที่ได้กิน BR

แล้วกว่าจะได้กินก็ดึกแล้ว วันนี้เราก็ไม่ได้ออกกำลังกายเลย เพราะกะว่าวันอาทิตย์แต่เช้าจะไปวัด กลัวตื่นไม่ไหว

เลยนอนเลยดีกว่า ขาดวินัยจริงเลยเรา

 

วันอาทิตย์สรุปตื่นสาย ไม่ได้ไปวัด เลยกวาดถูห้อง ขัดห้องน้ำ รีดผ้า ช่วงเย็นก็ไปบิ๊กซีไปซื้อสลัด

เมนูอาหาร

         เช้า           ตื่นสายมาก ก็เลยรวมกับกลางวัน

         กลางวัน      ฝรั่งเกือบลูก + ราดหน้าผักเยอะ (อร้อย อร่อย ร้านนี้)

         เย็น           สลัดที่บิ๊กซี + น้ำสลัดไขมันต่ำ รสเลมอน

 

เมนูออกกำลังกาย

         วิ่งและเต้น 20 นาที (เหงื่อโทรมกาย แต่ดีใจนะเนี่ย คิดว่าเริ่มออกกำลังกายได้ที่แล้ว เหงื่อเลยมี ปกติไม่ค่อยมีเหงื่อ)

 

น้ำสลัดที่ซื้อมาเนี่ยะนะ สงสัยใกล้เสีย แต่เรานึกว่ากลิ่นเปรี้ยวเลมอน แต่พอยังไม่ได้ทิ้งถุงมัน ไป ๆ มา ๆ เหม็นเปรี้ยว

กลิ่นแรงมาก แรงแบบไม่ใช่กลิ่นมะนาว ดูวันหมดอายุ ก็เดือนหน้านะ สงสัยจะกินน้ำสลัดใกล้เน่าเข้าไปแล้วเสียเรา

ไม่เป็นไร ร่างกายจะได้มีภูมิต้านทาน (คิดแบบปลอบใจตัวเอง) 555

 

 

 

ก็เมื่อวันพุธที่ผ่านมา

กลับไปห้องเร็ว สั่งเส้นใหญ่ผัดซีอิ๊วเจ้าอร่อยถือติดมือไปด้วย

แล้วนึกได้ ว่าน่าจะกินยำนะ เลยไปสั่งยำด้วย

โหย กินใหญ่กินใหญ่ เพิ่งนึกได้ชั่งกิโล

อืมม มันขึ้นไปที่ 53 ค้าบ ดูไม่ผิดหรอกค้าบ 53

รับไม่ได้ สามวันก่อน 51 ชั้นก็รับไม่ได้แล้ว

นี่ โหย ชั้นยังไม่อยากดูแก่ จากแค่เพราะชั้นอ้วนนะยะ

 

เมื่อวานเลยตั้งใจ จากนี้ไปจะต้องรู้ตัวทุกครั้งที่กิน

อย่ากินไปเรื่อย และต้องออกกำลังกายด้วย

เมนูอาหาร  

           เช้า     โปรตีน + Active 8 + เชอรี่ (อาหารเสริม ก็กินทุกวันอยู่แล้ว)

           กลางวัน  เส้นใหญ่หมูน้ำตก

           เย็น       ฝรั่ง 1 ลูก

           ดึกหน่อย  สลัดทูน่า

เมนูออกกำลังกาย

           ยกขาด้านข้าง ข้างละ 100 ที

           ซิทอัพ 50 ที

           วิ่ง 5 นาที (น้อยจัง)

           กระโดดตบ 50 ที

           หมุน หมุน 20 หมุนได้

 

และชั้นก็ตั้งใจว่าจะเข้า www.siamfitness.com ทุกวันเลยเป็นกำลังใจน่ะ

ส่วนวันนี้

 

เมนูอาหาร

          เช้า  เหมือนเดิม + ลืมตัวปาท๋องโก๋ 1 ตัว

          กลางวัน  ข้าวไข่ระเบิด + ฝรั่ง (นิดหน่อย เก็บไว้กินเย็นด้วย)

          เย็น   ฝรั่งที่เหลือจากกลางวัน + สลัดทูน่า + ไก่ชิ้นเล็ก ๆ 2 ชิ้น

 

เมนูออกกำลังกาย

         คล้ายวันแรก

 

 

ตั้งใจจะผอมนะ เป็นกำลังใจกันหน่อยเร้ว

          

 

 

 

ที่ออฟฟิศมีกิจกรรม ที่ผลัดกันมานำเสนอ

วันนี้กิ๊ฟท์กะพี่เต้ย เอากิจกรรมมาทดสอบอีคิวกัน

เราก็อยู่ในเกณฑ์ปกติทุกข้อเลย

เพื่อน ๆ สามารถไปทำแบบทดสอบได้นะ ก็ที่

 

 

จะได้รู้ว่าเป็นยังไงกันน่ะ 

ทดสอบอีคิวไว้บ้างก็ดีนะ

 

 

 

 

สละโสดไปอีกแล้ว 2 สาว นิเทศ ม.บู

มาลา และเจี๊ยบ

 

มาลาแต่งที่ศรีราชา ไม่ได้ไปเลย เพราะตอนนั้นป่วยหนักจริง ๆ ดูในรูปยิ่งเสียดายใหญ่ เห็นเพื่อน ๆ ไปกันก็ยิ่งอยากไป อยากไปเจอเพื่อน ๆ โดยเฉพาะอีนิดด้วย กะเตงลูกไปด้วย อยากเจอกับมันเหมือนกัน

 

เจี๊ยบ แต่งที่บ้านพะเยา 23 มิ.ย. 50 ที่ผ่านมา

เจี๊ยบเจอะกับแฟนที่ญี่ปุ่น แต่เป็นคนไทยนะ กลับมาแต่ง แล้วก็จะกลับไปอยู่ญี่ปุ่นต่อ (ดินแดนในฝันของเราเลยนะเนี่ย แต่อยากแค่ไปเที่ยวนะ ไม่อยากอยู่เลยเหมือนเจี๊ยบ คงจะคิดถึงที่บ้านแย่ ถ้าไปนาน)

เห็นรูปงานเจี๊ยบแล้วดูอบอุ่น กันเองจัง ดูซิ ตอนแรกตกใจหมด มดส่งภาพฉัตรกับโบมา แหม นึกว่าจะสละโสดคู่กันแบบไม่มีข่าวคราวมาก่อนเลย 555 เป็นมุขของไอ้มดมัน คิดถึงวันที่ไปเที่ยวบ้านเจี๊ยบอยู่เลย แป๊บ แป๊บนะเนี่ย แต่งงานไปซะแล้ว

 

แล้วเราล่ะ

5555555

 

เขียนไปงั้นล่ะ ยังไม่รีบหรอก ไม่คิดมากด้วย เพื่อนโสดอีกเยอะ

มีคนบอกว่า ชีวิตที่เหลือเลยนะ ต้องคิดมากหน่อย ถ้าจะแต่งงาน

เราเห็นด้วยมั้ยกับคำนี้

ตอนแรกไม่คิดไรมาก แต่พอได้คิด เห็นด้วยเลย

แล้วก็ยังคิดต่อ...............(ขี้เกียจอธิบาย)..........

 

สรุปว่า ไม่รีบไร ไม่รู้รีบทำไม 40 ค่อยแต่งก็ไม่สาย แค่ไม่สวยก็เท่านั้นเอง

555555555555555555555555555

 

 

 

 

 

 

วันนี้เรามีเรื่องมาเล่าเป็นเรื่องที่เรามีประสบการณ์ทางตรงเพราะเราทำแล้ว ได้ผล แล้วพี่ ๆ หลาย ๆ คนก็ทำได้ผล

 

ร่างกายใช้มานาน เวลากินอะไรเข้าไป มันก็อาจเอาออกไม่หมด ทำให้ทิ้งสารพิษอยู่ในร่างกาย

ติ๊ต่างว่า เราเปิดร้านขายของแล้วมีคนมาทิ้งขยะเอาไว้วันละชิ้น วันแรก ๆ ดูไม่เยอะเนอะ แต่ถ้าสะสมหลายวันไม่กวาดเลยก็จะสกปรก นำมาซึ่งโรคต่าง ๆ

สิ่งที่เราทำนั่นก็คือ

 

 

อย่างที่เราเคยรู้ ๆ กันว่า ดีท๊อกซ์ คือการล้างพิษ ซึ่งวิธีการมีมากมาย ไม่ว่าจะเป็นการอดอาหาร การสวนทวาร หรืออื่น ๆ

แต่วันนี้เราจะนำเสนอการล้างพิษด้วยโภชนบำบัด ด้วยสารอาหารเสริม นิวทริไลท์

 

สำหรับครอสนี้ใช้ระยะเวลา 14 วัน เพื่อน ๆ ที่รักสุขภาพเริ่มกันเลยนะ อ้อ! บอกก่อนว่าไม่ใช่คลอสลดน้ำหนักนะจ๊ะ แต่มันเป็นผลพลอยได้จ๊ะ

 

 

เริ่มเลยนะ

 

 

เย็น                ไฟเบอร์ 4 เม็ด   (ก่อน 1/2 ชม.)

 

 

 

 

 

 

 

ไว้จะคุยเรื่องสารอาหารเสริมให้ฟังใหม่ 

 

 

 

เมื่อวาน เข้าเมืองไปเอ็มโพเรียมกันทั้งกลุ่มเลย

ไปดูงานแสดงดีไซน์เสื้อผ้า แรก ๆ ก็ว่าแปลก แปลก แหวกสังคม

เจอคอร์เส็ทตัวหนึ่ง เหมือนชุดเซเล่อร์มูน แบบตัดระบายช่วงขาออก "ชุดเซเล่อร์มูน"

หลัง ๆ ดู ไปเรื่อย ๆ เซ็ทหลัง ๆ สวยดีเนอะ แล้วก็ชอบที่วิเวียนพูดว่า

 

"ฉันไม่ได้อยากให้ใครชมว่าชุดนี้สวยจัง แต่อยากให้คนชมคนที่ใส่ชุดว่าผู้หญิงคนนี้สวยจัง"

 

รู้สึกถึงความเป็นเจ้าของผลงานจริง ๆ ที่ต้องการให้ผลลัพธ์ส่งถึงคนใส่

 

ก่อนไปดูนิทรรศการ แวะไปกินอาหารญี่ปุ่น OOTOYA ก็อร่อยดี เยอะชะมัด

 

ดูนิทรรศการเสร็จ ก็ไป ASIA BOOK และ KINO ต่อ เมื่อยมากเลย อยากดูหนังสือ

พอมีที่นั่งก็ดันหนาว เลยออกมานั่งด้านนอก พักหน่อยแล้วก็เข้าไปดูเสื้อผ้าต่อ (ไม่ได้อะไรติดมือออกมาเลย)

 

แล้วเราก็เข้าไปดู CD กันต่อ โอว เมื่อยมาก ไปดูตรงเทปเพลงไทย เจอะซีดี คณิต เขียวเซ็น โหหหหห ลืมไปแล้วนะเนี่ย

 

พอเมื่อยมาก ตะวันเลยออกไอเดียไปกิน SWENSEN ซะเลย แต่ตะวันบอกไม่อิ่มเลย โถ น้องจะเอาอิ่มเลยเหรอ

 

ไม่เป็นไร วันนี้ฉันก็เลยซื้อไอติมกะทิมาฝากครึ่งโลเลย

 

ไปสระ ไดร์ ตัดผมด้านหน้า และกันคิ้วมา (หน้าเริ่มแมนเกินร้อยเพราะคิ้วนี่แหละ)

ช่าง พูดได้ใจมาก พอกันคิ้วให้เสร็จ "โห น้องเซ็กซี่เลย"

อะไรจะขนาดน้านนน แค่หน้าเป็นผู้หญิงขึ้น แต่คงดูเป็นผู้หญิงขึ้นเยอะ

เพราะกลับมาออฟฟิศ กิ๊ฟบอกว่า "หน้าแกดูไม่ค่อยเรียบร้อยเลย" มันหมายถึง "แรดน่ะ"

ทุกคนก็ดูเห็นด้วย ฉันเองก็ดูเห็นด้วย เพราะ ผมมันตรง ผมด้านหน้าเขาสไลด์เหมือนผมม้า เมย์ พิชนาฎ เลยดูแรดเลย แล้ววันนี้ดันแต่งหน้าด้วย มีพี่คนนึง เพิ่งเข้ามาเลยจ้องฉันว่าพี่ไม่เคยเห็นเพชรแต่งหน้า ไม่ใช่เลยพี่ พี่น่ะ เคยเห็นแล้ว แต่คิ้วมันยังหนา ดูไม่แรดไง

 

หรือว่าฉันได้แรงบันดาลใจจากการไปดูแฟชั่นล่ะนี่

 

 

 

 

 

ช่วงนี้รู้สึกชีวิตราบเรียบจัง ทำงานเดิม ๆ ดมกลิ่นสีเดิม ๆ รึชั้นจะติดกลิ่นแล้วเนี่ย

เพื่อน ๆ ก็ลาออกไปทีละคน สองคน เหงา ๆ ชอบกล

 

วันก่อนโทรคุยกะอุ๊ อุ๊จะหลับแล้ว ยังจะยอมคุยอีก ชั้นก็เลยบอกไว้วันหลังค่อยคุยก็ได้

ไอ้ก้อง ลาออกซะแล้ว นั่นดิ ตอนแรกชั้นก็ว่าแกอึดมากเลย ทำงานปทุมธานี (ใช่มะ ม.ชินวัตร อยู่ปทุมธานีใช่มะ) แล้วเลิกงานก็ต้องตีรถเข้ามาเรียนที่ลาดกระบัง โห คนละทิศกันเลย ทำได้ไงฟะ ทุกวัน ถ้าทำได้จนจบก็นับถือในสังขารเลย แต่เมื่อตัดสินใจลาออกได้ ก็ดีแล้ว สงสารสุขภาพว่ะ

 

ช่วงนี้ฝันถึงเพื่อนเบญบ่อย ๆ ตลกดี ฝันว่าคนนั้นเป็นกระเทย เป็นเกย์

ฝันมาได้ไงไม่รู้ ฉันก็ไม่ได้หมกมุ่นเรื่องกระเทยนะเนี่ย

 

ไปพัทยามา ช่วงนี้ไม่รู้เป็นไงรู้สึกกลัว ๆ ผี ถ้าอยู่เงียบ ๆ ก็จะคิดถึงขึ้นมาทันที

พาจอยไปส่งที่ห้องที่โรงแรม (อยู่คนละตึก) เราก็กลัวน้องจะกลัว ก็เลยไปส่ง

ตอนลงลิฟท์สิ มันก็ไม่ได้น่ากลัวหรอกนะ แต่คนเราปิดกั้นจินตนาการไม่ได้ไง หวาดเสียว จะมีใครยืนในลิฟท์กับเรามั้ย หันไปจะเจอมั้ย ประตูลิฟท์เปิดจะเจอะอะไรน่ากลัวมั้ย

ปรากฎว่าไม่มีอะไรทั้งสิ้น ตอนอาบน้ำก็กลัว โรงแรมจะมีผีในห้องนี้มั้ยเนี่ย โอ้ยยยย

จะบ้าตาย อาจเป็นเพราะก่อนไป ช่วงนี้คุยเรื่องผีกับพี่แอนบ่อย พี่แอนแกก็เล่าเรื่องที่แกไปพักที่โรงแรม เพื่อนแกมีเซ้นท์ พอเข้าห้องก็บอกขอเปลี่ยนห้องทันที เราก็เลยยิ่งกลัว และน้องคนที่นอนห้องเดียวกับเรา ก็จะเอาแต่นอนอย่างเดียว เราตื่นมาตอนตี 5 ปวดฉี่ ได้ยินเสียงน้องกรน แล้วพูดไรไม่รู้ หวาดเสียวว่ะ เลยอั้นไว้ มาฉี่ตอน 7 โมง

 

ไปก่อนดีกว่า ไว้มาอัพใหม่

 

 

 

 

 

 

 

และแล้ว พี่แอน AD หัวหน้าเรา ก็ลาออกจาก PG ซะแล้ว

 

ว่ากันตามหัวเรื่องเลย

 

คือว่า จะสารภาพตั้งแต่ทำงานที่นี่มา 5 ปี มีหัวหน้าผ่านชั้นไปแล้ว 5 คน

 

พี่เอ๋...มาเป็นหัวหน้าชั่วคราว ตอนนี้ย้ายลงไปอยู่ Production ตอนนี้เป็นไข้เลือดออกอยู่ด้วย

พี่ต่าย...หัวหน้าที่ไม่ธรรมดา แปลกแบบน่ากลัว เคยทำชั้นร้องไห้ ร้องไห้ ร้องไห้

พี่นา...คนนี้ก็แปลกแบบตามใครไม่ทัน ไม่ทันใครซักคน

พี่หน่อย...คนนี้ปกติดี แต่ทำงานไม่ถูกหู ถูกตาผู้ใหญ่

พี่แอน...สาวเซอร์ สุดยอด ห้าวหาญ ที่ทำให้กลุ่ม 1 ยิ่งดูว่าเป็นฝ่ายตลาดที่ไม่ยอมลูกค้าอย่างชัดเจน

 

แรก ๆ ก็เฉย ๆ นะที่มีหัวหน้าผ่านมาแล้วผ่านไป ด้วยเหตุผลต่าง ๆ นานา ซึ่งมีคำครหาจากเพื่อน ๆ ว่าชั้นแอบเลื่อยขาหัวหน้าอยู่อย่างสม่ำเสมอ นี่ขนาดชั้นเตือนพี่แอนตั้งแต่แรกแล้วนะเนี่ย ยังไม่วายเลย

 

แต่ความจริงชั้นว่านะ มันต้องเป็นอาถรรพ์ของตำแหน่งโต๊ะที่นั่งแน่นอน ไม่ว่าใครนั่งโต๊ะนี้เป็นต้องออกทุกราย เจ้าที่แรง 5 คนที่ผ่านมา ยังไม่นับพี่ชมพู่ที่มานั่งอยู่ได้ชั่วครู่แล้วก็ออกเหมือนกัน

 

น้องหลินก็จะไปซะแล้ว เพิ่งมาเองนะเนี่ย

ตอนนี้กลุ่มเราจึงเหลือแค่ พี่วินัย พี่เจี๊ยบ ตะวันและเรา โอ้ว งานท่วมท้น

 

งาน กสท ปีนี้ ไม่น่าเชื่อ ชั้นทำ copy บทนำเอง สุดยอดเลยชั้น (ไอ้วรรณ ชั้นทำได้)

เพราะบทนำที่ได้มาไม่เข้าตาเลย แถมชื่อที่ตั้ง พี่แอนก็ตั้ง น้องธีร์ก็ตั้ง พี่เอ๋ (คนใหม่) ก็ตั้ง แต่สรุปไปเลือกอันที่พี่วินัยตั้ง (พี่วินัยเอาประโยคแรกของน้องธีร์ และประโยคท้ายของพี่แอนมารวม เลยได้คะแนนโหวตท่วมท้น) "อัครราชศิลปิน มิ่งภูมินทร์มหาจักรี" จะไปพรีเซนต์อีกไม่กี่วันแล้ว ลุ้น ๆ

 

ปีหน้า นิเทศบูรพา ครบรอบ 10 ปี ผ่านไปเร็วจริง ๆ น้อง ๆ ส่งเมลมาขอข้อมูลอัพเดทเพื่อทำหนังสือและจัดงาน

ไม่รู้แต่ละคนเป็นไงกันไปบ้างแล้ว ไม่ได้เจอะเจอกันเลย คงได้เจอกันแน่ในงาน

 

ไว้ค่อยมาอัพใหม่นะ

 

 

 

 

 

ตะกี้นี้ได้ฟังเพลงนี้ เพราะจัง ถ้าเป็นเมื่อก่อนคงชอบมาก เนื้อหาโดนใจ แต่ตอนนี้ไม่แล้วแหละ ชอบเพราะเสียงและดนตรีนี่แหละ อ่ะเอามาลงดีกว่า

 

คิดถึงเธอทุกที (ที่อยู่คนเดียว) : :

lead vocal : Jennifer Kim
คำร้อง สีฟ้า
ทำนอง/เรียบเรียง Randy Cannon

ตะวันลับฟ้า เมื่อตอนเย็นๆ จะเป็นเวลาที่ ใจหาย
ปลายท้องฟ้า กับแดดรำไร ฉันเหมือน .. ใจจะขาด

ยังกังวล ห่วงใครบางคน ที่ไม่อาจพบและเจอ
คิดถึงเธอทุกที ที่อยู่คนเดียว

* ไม่เคยได้รู้ ว่าเธอเป็นไง ข่าวคราวเงียบหายเมื่อจากกัน
เธอมีใครมาแทนที่ฉัน และเขาดีหรือเปล่า
มีฉันไหม เวลาที่ฝัน หรือว่าลืมทุกเรื่องราว
คิดถึงฉันหรือเปล่า เมื่ออยู่คนเดียว

** ตั้งแต่ครั้งนั้นที่เธอไม่อยู่ ชีวิตดูเปลี่ยนไป
ยังอ้างว้าง ยังเสียใจ เหลือเพียงแต่ความเงียบเหงา
ยังคิดถึงวันที่ผ่าน วันที่มีแต่เรา
แต่วันนี้มันว่างเปล่าเหงาจับใจ
คิดถึงเธอ รู้ไหม คิดถึงเธอทุกที ที่อยู่คนเดียว

 

 

ตอนนี้ ได้ข่าวว่าเพื่อนปูของเรา จะได้เข้าทำงานที่ปูนแล้ว ดีใจด้วยจริง ๆ ไม่มีอะไรที่เพื่อนเราตั้งใจทำแล้วทำไม่ได้หรอก เราภูมิใจน่ะ ก็เราเห็นกันตั้งแต่อ้อนแต่อ่อน (นับถึงปัจจุบัน เราก็เป็นเพื่อนกันมา 24 ปีแล้ว ใช่มะปู) เวลาผ่านไปแป๊บเดียว อยากเล่าเรื่องเก่า ๆ จัง

 

ปู เป็นเพื่อนคนแรกในสถานศึกษา เราอยู่ห้องเดียวกัน อ.1/2 แต่ความเก่าขนาดเด็กตอนนั้นจำไม่ค่อยได้แล้ว แล้วเราก็ขึ้น อ.2/2 มาด้วยกัน จำชื่อครูประจำชั้นไม่ได้แล้ว ป.1/2 ตอนนั้นจำได้ด้วยว่ามีจอยด้วย ไม่รู้ไง เราได้นั่งด้วยกัน สนุกดี จำอะไรไม่ค่อย แต่จำได้ว่าเต้นชุด "บัวขาวด้วยกัน" แล้ว ป.2/2 เป็นครั้งสุดท้ายที่เราได้อยู่ห้องเดียวกันตอนประถม

 

ตอนนั้นก็นึก เมื่อไหร่จะได้แยกกันบ้างฟะเนี่ย ได้เรื่องเลย กว่าเราจะได้เจอะกันก็ ม.4 แน่ะ แต่เราก็ยังคบกันไปเรื่อย ๆ เรื่อย ๆ คนละห้องนั่นแหละ ห่างกันบ้าง ชิดกันบ้าง รู้แต่มีเรื่องไรจริง ๆ ที่ต้องปรึกษาเราก็คุยกับไอ้ปูนี่แหละ มีความลับอะไรก็ไอ้ปูนี่แหละ

 

ป.6 เราอยู่ ป.6/2 ปูอยู่ ป.6/3 แต่กลุ่มเรามีรวมกันทั้ง 3 ห้องเลย

ขวัญ ป.6/1---เพชร ป.6/2-----ปู เจี๊ยบ ก้อย จอย  ป.6/3

สนุกดี จำได้ วันสุดท้ายของกลุ่มเรา พวกเรารวมกันในห้องอวยพรกันและหอมแก้มกันด้วย

 

หลังจากจบปูก็อยู่ ม. 1/1 ก้อย ม.1/10

และเราก็เป็นคนเดียวนี่แหละที่ไปอยู่ เบญ 2  ม.1/13

เจี๊ยบยังอยู่เซนต์แอนโทนี จอยไปอยู่ดัดดรุณี

 

แต่เราก็ยังติดต่อกับปูอยู่เรื่อย ๆ จนเราได้โควต้ามาอยู่ /8 แต่เพื่อน ๆ เตรียมการดีมาก

บอกให้ย้ายห้องมาอยู่ห้องเดียวกัน นั่น ก็คือ 4/7

 

ม. ปลาย เป็นที่ที่เราได้มาอยู่ห้องเดียวกันกับปูอีกครั้ง สนุกดี บอกได้เลยว่าสนุกมาก เศร้า ก็บอกได้เลยว่าเศร้ามาก และชอบมาก ๆ เพราะเราได้รู้จักเพื่อน ๆ ใหม่ ๆ แปลก ๆ ไม่ว่าจะเป็นอุ๊ ที่ตอนแรกไม่ค่อยชอบหน้าเรา เพราะเราพูดมาก แต่ก็มาสนิทกันจนได้  หญิง คนที่ไม่ชอบหน้ากันเลย ถึงขั้นเคยขึ้นเสียงในห้องตึกวิทย์ เหมือนจะทะเลาะกันจริง ๆ แต่หลังจากนั้นเราก็รักกัน อาจเป็นเพราะต่างคนเริ่มเข้าใจแต่ละคน แล้วเราก็มีคนที่เรารักมากและเป็นคนที่เราทำลายความรู้สึกเขา (เอ่ยชื่อให้เกียรติกันหน่อย ปุ้ย) และก็ที่ห้อง ม. ปลายนี้แหละ เริ่มมีอริเรื่องความรักก็ (กิต ฉันให้เกียรติพูดถึงแกด้วยนะเนี่ย) กว่าเราจะรู้สึกว่าทุกอย่างเคลียร์และเป็นเพื่อนกันกับกิตได้แล้วก็ปี 2549 นี่แหละ 55555555

 

 

แต่ไม่ว่ายังไงเวลามีเรื่องที่ต้องปรึกษากันคนแรกที่เรานึกถึงก็จะเป็นปู ส่วนปูคนแรกที่นึกถึงเป็นเราป่ะ ไม่แน่ใจ แต่เราก็รักกัน เราเคยคุยกันว่า ถ้าเราไม่ได้เป็นผู้หญิงเหมือนกันคงจะดี จะได้เป็นแฟนกัน 5555  แต่เมื่อเป็นผู้หญิงเหมือนกันเราก็ไม่เคยคิดจะไปเป็น ไบ หรือเลสเบี้ยนนะจ๊ะ

 

เข้าสู่มหาวิทยาลัย ต่างคนต่างเรียน เจอะเจอกันบ้าง

เข้าสู่ชีวิตการทำงาน ต่างคนต่างทำ ไม่ค่อยได้เจอะกัน แต่ฉันก็คิดถึงแกอยู่ดีว่ะ

ตอนนี้ได้ยินว่าแกได้ปูน ดีแล้วจะได้ไม่ต้องรีบตื่นไปทำงาน และจะได้นัดกินข้าวกันได้บ้าง

ฉันก็ทำงานอยู่แถวนั้น แกก็ทำงานอยู่แถวนั้น กินไรกันดีแก

ต้องนัดกันนะแก คงเป็นกลางวัน เพราะตอนเย็นแกอาจยุ่ง ชั้นอาจยุ่งเดี๋ยวไม่ได้เจอะกันอีกเหมือนที่ผ่านมา จริง ๆ ที่เราอยู่กันที่กรุงเทพห่างกัน 2 ป้ายรถเมล์เองนะเนี่ย ใกล้กว่าบ้านแปดริ้วอีก แต่เจอกันแสนยากเสียจริง

 

ถ้าแกได้อ่านมีอะไรตกหล่น หรือจำอะไรช่วงไหนได้ ก็เล่า ๆ ไว้บ้างนะ จะได้จำได้

 

Freedom

This Is My Right
Right Given By God
To Live A Free Life
To live in freedom

Talking About Freedom
Talking About Freedom
I Will Fight For The Right To Live In Freedom

Anyone Tried It To Take It Away
Will Have To Answer
Because This Is My Right

Talking About Freedom
Talking About Freedom
I Will Fight For The Right To Live In Freedom

Yeah Oh

I'm Talking About Freedom
I'm Talking About Freedom
I Will Fight For The Right To Live In Freedom

Eveybody's Talking About Freedom
We've Talking About Freedom
I Will Fight For The Right To Live In Freedom
To Live In Freedom

Oh

Talking About Freedom
Talking About Freedom
I Will Fight For Right To Live In Freedom
To Live In Freedom

Talking About Freedom
Talking About Freedom
We Will Fight For Right To Live iI Freedom
To Live In Freedom

เมื่อคืนนี้ไปทำฟันมา หวาดเสียว

ก่อนอื่นเรามีนัดกับหมอที่โรงพยาบาล

เราก็ไปตามนัด (แต่จริง ๆ เราเตรียมคลีนิกหมอสุภัทรา แถวที่พักไว้แล้ว)

คือ เรามานึกได้ว่าหมอประกันสังคม เขาพยายามพูดกับเราหลายครั้งว่า

จะไปรักษาที่อื่นก็ได้ เอาตามสะดวก เหมือนจะชี้โพรงว่า ไปที่อื่นเถอะ ที่ไหนก็เหมือน ๆ กัน ที่นี่มันแพง (หรือว่าเราคิดไปเอง เพราะก๋งเราไปหาหมอที่พญาไท หมอคนนั้นให้ไปที่โรงพยาบาลรัฐที่เขารักษา เพราะจะถูกกว่า)

 

สรุปว่า เราไปตามนัดหมอรักษารากฟันที่โรงพยาบาล

ปรากฏว่า เรียกเก็บตังค์ทั้งหมดทั้งสิ้น 4,600 บาท ที่คลินิกคิด 3,000 บาท

เราก็เลยรักษาคลินิกซะเลย ถูกก็ถูกกว่า แถมใกล้กว่า หมออัธยาศัยดีด้วย 

 

และแล้วเราก็ต้องเสียตังค์ค่าเอ็กซเรย์และตรวจให้กับ รพ. ไปซะ 350 บาท เพียงแต่เราไม่ลืมเอาฟิล์มเอ็กซเรย์ฟันกลับมาด้วย (เป็นประโยชน์มากสำหรับส่งต่อให้คลินิก)

 

เกือบ 2 ทุ่ม ร้านหมอฟันใกล้ปิด ถึงร้านพอดี ถามหมอว่าไหวไหม หมอโอเค

ชั้นก็โอเค แต่พอเริ่มทำ หมอบอกว่าจะฉีดยาชาให้เจ็บหน่อยนะ แต่เดี๋ยวจะเจ็บมากกว่า (บอกชั้นทำไมคะ คุณพี่หมอขา)

 

และหลังจากนั้นก็เจ็บจริงด้วย เจ็บ เจ็บ เจ็บ แต่พอทนได้

ระหว่างกรอฟัน หมอถามได้กลิ่นเหม็นเน่าไหม (ไม่ได้ว่ะ รู้มันลุ้นวะ)

หมอบอก ประสาทฟันหายหมดแล้ว มันเน่าอยู่ข้างใน เหม็นมาก

แล้วก็รักษาตามสเตปไป ลุ้นตลอดตรูจะเจ็บอีกมั้ย

และแล้วก็จบตามสเตปไป เฮ้อออออ เหนื่อย เกร็งชะมัด

 

แต่กินได้เหมือนเดิมเลย พูดก็เหมือนเดิม เลยสบายใจ

 

อ้อ!!! สาเหตุการเกิดฟันตาย เป็นเรื่องน่าเศร้ามาก แม้แต่พี่หมอก็กลัว

พี่หมอบอกว่า อาจเกิดจากกระแทกอะไรแรง หรือเกิดจากการอุดฟันครั้งที่ผ่านมาแล้วเชื้อโรคยังอยู่ (เหมือนกรณีชั้น ที่อุดเมื่อ ม.4) แต่ไม่ใช่ความผิดของหมอนะ

เพราะฉะนั้น เพื่อน ๆ ต้องระวัง ฟันตายกันนะ

 

เมื่อคืนก้องโทรมาบอกว่า เฮียบู จะบวช 15.00 น. เสาร์ 13 พ.ค. 49 นี้ที่วัดโสธรนะ

อนุโมทนาบุญ สาธุ

 

 

 

 

เค้าว่าเรื่อง "ความรัก" ไม่มีคำว่าถูกและผิด
คุณไม่ผิดที่ไปรักเค้าคนนั้น
และเค้าเองก้อคงไม่ผิดที่ไม่ได้รักคุณ

ในทางตรงข้าม คุณไม่ผิดที่ไม่ได้รักเค้าคนนั้น
และเค้าก้อไม่ผิดที่มารักคุณเช่นกัน

.........การห้ามใจไม่ให้รักนั้นยากนัก
แต่คงเทียบไม่ได้กับการห้ามใจให้ลืมรักเพราะย่อมยากกว่า

คุณอาจทำได้เมื่อมีใครอีกคนก้าวเข้ามาในชีวิตคุณ แต่มันคงไม่ง่าย
ถ้าคุณต้องหักใจให้ลืมในขณะที่คุณอยู่คนเดียว

..........เค้าว่าการชนะใจตัวเองนั้นอาจดีและมีค่าที่สุด
แต่ในเรื่องความรัก การชนะใจคนที่เรารักนั้นอาจย่อมมีค่ากว่า

แต่มันอาจมีค่ากว่านั้น
ถ้าคุณสามารถชนะใจตัวเองที่จะปฏิเสธกับความรักที่ย้อนมาหาคุณ
และมันอาจมีค่าที่สุด
ถ้าคุณยอมที่จะ \"แพ้\" ใจตัวเองเพื่อจะกลับไปหาความรักนั้น

...........ความรักเป็นเรื่องของคนสองคน

แต่อย่าลืมว่าบนโลกไม่ได้มีแค่เค้าทั้งคู่
อย่าโกรธเค้าที่ต้องปฏิเสธรักจากคุณ
ด้วยเหตุผลว่าเราเข้ากันไม่ได้
ด้วยเหุผลว่าสังคมเราต่างกัน
ด้วยเหตุผลว่าเค้ายังรักคุณอยู่
ด้วยเหตุผลว่าเค้ารักคนอื่นที่มีค่าพอกับคุณ

............วิทยาศาสตร์อาจต้องการเหตุผล
แต่เรื่องความรักย่อมไม่ต้องการเหตุผลใดใด
คนดีอาจรักกับคนเลว

จงอย่าโทษเค้าว่าเค้ารักคนผิด
จงอย่าโทษเค้าว่าเค้ารักคนที่ไม่เอาไหน
และจงอย่าโทษตัวเองว่าเรารักคนที่ไม่ดี

เพราะสิ่งที่คุณทำนั้นถูกต้องแล้ว จงเชื่อในสายตาของตัวเอง
จงเชื่อประตูหัวใจอันมีค่าที่เลือกจะเปิดรับเค้าคนนั้น

............แม้ใครจะพูดว่าคู่ของเราเป็นคนไม่ดี
แต่ในแง่ของความรัก คุณทั้งสองเป็นคนดีของกันและกัน
อย่าโกรธเค้าที่บางครั้งเค้ายอมเป็นคนตาบอด
อย่าโกรธเค้าที่บางครั้งเค้ายอมเป็นคนหูหนวก
บางครั้งการไม่เห็นและไม่ได้ยิน
เพื่อรักษาและถนอมความรักเอาไว้
ก็อาจเป็นสิ่งที่ดีที่สุด

.............นิยามความรักแต่ละคนย่อมต่างกัน
ไม่แปลกที่บางคู่อาจทะเลาะกันทั้งวัน
ไม่แปลกที่บางคู่อาจหวานให้แก่กันได้ทั้งวัน
และไม่แปลกที่บางคู่ต่างเฉยชาต่อกัน
และก้อคงไม่แปลกเลยที่บางคู่อาจต่างกันราวฟ้ากับดิน
เพราะบางครั้งความรักคือ การเติมเต็ม
แต่บางครั้งความรักอาจคือ
การเสียสละและการแบ่งปัน

บางครั้งความรักอาจเป็น การดูแลและปกป้อง

อย่าไปคิดว่าทำไมคู่เราถึงไม่เหมือนคู่ของใครเค้า
อย่าไปคิดว่าคู่เราแปลกหรือเปล่า
อย่าไปสนใจว่าเราควรเปลี่ยนแปลงอะไรมั๊ย
ถ้าจะเปลี่ยน ขอให้เพื่อรักมิใช่เพื่อเลิกรัก

บทความนี้คัดลอกมา อันเนื่องจากคุยเรื่องความรักกับกิตติมา

 

โอ้ยยยย ปวดฟันจังเลย

ปวดตั้งแต่เมื่อวานกลางคืนแล้ว ตื่น ตี 3 ก็ปวดก็เลยกะว่าจะไปพบทันตแพทย์ซักกะหน่อย

ไป ไป มา มาเริ่มไม่ปวดแหละ ก็เลยกะว่าไปพรุ่งนี้เช้าละกัน (ลืมเอาแปรงสีฟันมาด้วยล่ะ ก็เลยรู้สึกว่าไม่เหมาะสม หากไม่แปรงก่อนไปหาหมอเขา) แต่พอบ่ายไปเริ่มปวดอีกแล้ว เอาละวันนี้เลยละกันจะได้หายซะที

 

ออกเดินทางไปโรงพยาบาลเกษมราษฎร์ ประชาชื่น เวลา 13.30 น. ขึ้นลิฟท์ไปแผนกทันตกรรมชั้น 9 ระหว่างทางลิฟท์แวะรับแก๊งค์กระเทยกลุ่มหนึ่ง มีคนเจ็บนั่งรถเข็นมาด้วย ชั้นก็นึกสงสัยจะรถคว่ำ แต่ดูเขาไม่ค่อยเจ็บแต่บาดแผลเยอะจัง ปากฉีกด้วย หลังสิ้นความคิดนี้ ถึงบางอ้อ เพราะเพื่อนร่วมแก๊งค์เขาบอกว่า "เนี่ย ไม่รู้อีกคน จะไปอยู่โรงพยาบาลไหน" แล้วทั้งแก๊งค์รวมทั้งคนเจ็บก็หัวเราะกัน คิก คิก เลย สรุปต้องเป็นเรื่องบาดหมาง ที่แต่ละคนไม่ยอมลดโทสะแน่นอน เลยเจ็บตัวทั้งคู่เลย

 

เอาละ ชั้นน่ะลง ชั้น 9 แผนกทันตกรรม ไม่ได้ขึ้นลิฟท์ต่อไปส่งเขาหรอก

ดูเหมือนไม่ค่อยมีคน นางพยาบาลที่ดูเวชระเบียนหน้าตาบึ้งตึงเล็กน้อย ชั้นเลยชวนคุยซะเลย "วันนี้คนเยอะมั้ยคะ เหนื่อยหน่อยนะคะ" และคำพูดสุดฮิตของชั้น "ได้ทานข้าวหรือยังคะ" 3 ประโยคเนี้ยเท่านั้น ทำให้นางพยาบาลคนนี้ ยิ้มให้ชั้นตลอดแม้กระทั่งตอนชั้นเดินกลับมาลงลิฟท์ สวนทางกัน ยังยิ้มให้กับชั้นเลย (รู้สึกจะมี่คนไข้ผู้โชคดีที่เขายิ้มให้คนเดียวนะเนี่ย) นี่แหละ คนเราทุกคนก็ยังชอบทักทายและให้แสดงความห่วงใยกันอยู่ แรก ๆ ชั้นก็ไม่ชินแต่ชั้นว่าเป็นสิ่งดีนะ ที่ทำให้เราดูแลคนข้างรอบ ๆ ตัวมากขึ้นอย่างจริงใจ

 

ยังไม่ได้เข้าเรื่องฟันซะที รออ่านกันอยู่หรือเปล่า

เราน่ะ เข้าไปรอ ร้อ รอ จนเขาเรียกเข้าไปข้างใน ซึ่งก็ต้อง รอ ร้อ รอ อีกนั่นแหละกว่าจะได้เข้าห้อง ฉันได้คิวเป็นหมอผู้หญิง เช็คฟันให้ทั้งปาก แต่ชั้นโฟกัสไอ้อันที่มันปวดอยู่ ซึ่งก็ได้คำตอบว่า "มันเป็นฟันตาย"

 

หมอ   ฟันซี่นี้มันเป็นฟันตาย

ชั้น     มันเป็นอย่างไงหรือคะ (แล้วมันจะยังคงอยู่กับตรูมั้ยเนี่ย)

หมอ   ขอกระจกหน่อย มาให้คนไข้ดู

 

ชั้นก็ถือไว้ดู

 

หมอ    ดูนะคะ ฟัน 2 ซี่นี้ สีมันเริ่มไม่เหมือนกัน

ชั้น      (นึกในใจ เหรอวะ ก็เหมือน เหมือนนั่นแหละ แต่ก็เชื่อเขา)

หมอ    ฟันตาย คือฟันที่รากฟันไม่ได้รับเลือด น้ำเหลืองและอื่น ๆ ที่จำเป็นเมื่อมันขาดการหล่อเลี้ยงและมีรอยผุอยู่ด้านหลัง เล็ก เล็กเนี่ยค่ะ ถึงไม่ค่อยเห็นแต่มันลึกมากน่ะคะ มันก็จะมีเชื้อโรคเข้า ทำให้เหงือกของเราเป็นหนองได้ ทางแก้คือต้องรีบรักษารากฟันหรือถอนไป แต่ฟันหน้าเราควรเอาไว้นะคะ หมอแนะนำให้รักษารากฟันค่ะ ซึ่ละประมาณ 4-6 พันบาทค่ะ

ชั้น       ไม่งั้นจะไม่หายปวดใช่มั้ยคะ

หมอ     ใช่แล้วค่ะ

ชั้น       งั้นหมอนัดมาเลยค่ะ

 

เล่า ๆ ให้เพื่อนฟัง เผื่อเพื่อนมีอาการดังนี้ หรือมีรอยผุอยู่ด้านในของฟัน (ส่องกระจกถึงเห็น) รีบไปหาหมอซะนะ เพราะมันจะเป็นการผุลงลึกแบบที่เราไม่รู้ตัว

 

ต่อไปต้องสนุกแน่ เหตุการณ์ไปทำฟันแต่ละหน เรานัดรักษารากพรุ่งนี้เลย (จ่ายตังค์เอง)

และเราก็มีนัดที่จะขูดหินปูน (ประกันสังคม ไม่ต้องจ่ายตังค์)

ของประกันสังคมนัดเรา 15 สิงหาคม เวลา 9.30 น.  อีก 3 เดือน ของฟรี ฟรีก็เงี้ยแหละ

ก็ดี เราไม่ได้รีบร้อน แต่ถ้านัดรักษารากอีก 3 เดือน ชั้นตายแน่

 

ข้อเรียนรู้  "โลกนี้ไม่มีอะไรได้มาฟรี และยิ่งถ้าดีด้วย มันจะไม่อยู่รวมกันหรอกน่า"

 

 

 

 

 

 

 

ช่วงนี้ไม่ค่อยได้อัพเลย และออนไลน์ก็ผลุบ ๆ โผล่ ๆ ไม่ได้คุยกะใครเลย

 

ทำงาน ทำงาน ทำงาน ก็เลยมีแต่รูปมาลงไว้ให้ดูนะ

 

งานนัท ก้องไม่ไปคงไม่ได้ไปแล้ว แต่กิตชวนไปด้วยกัน น่าสนใจ

 

แต่ตอนนี้งานชั้น มันจะเบียดเสาร์-อาทิตย์นี้เต็ม ๆ เลยป่ะเนี่ย

 

ยังไม่ค่อยมั่นใจเลย เพราะมันไม่ตรงตามที่ตั้งใจไว้น่ะซิ ล่าช้ามาก ลูกค้าตรวจช้า

 

จริง ๆ มันต้องปิดงานแล้วดิ แต่ยังเลย ห่างไกลมาก หรือว่าฉันจะเป็นคนเดียวที่ไม่เคยไปงานแต่งงานเพื่อนเลยนะเนี่ย

 

 

ว่าด้วยเรื่องดีทอกซ์  หลังจากทำครบคอร์ส รู้สึกเสียดายมากที่ไม่ได้วัดผลไขมันและน้ำตาลในเส้นเลือดไว้ เลยไม่ได้รู้ผลเหมือนคนอื่น ๆ เขา แต่ที่แน่ ๆ 14 วัน น้ำหนักหายไป 4 กิโล  (แต่ตอนนี้ก็ไม่ผอมนะ เพราะทำตอนน้ำหนักมากกกกก พอหายไปเยอะ มันก็ยังเหลือเยอะอยู่ดี)  แต่ก็ดีนะถึงไม่ได้รู้ผลเจาะเลือด แต่วัดได้จากเดินขึ้นบันไดหลาย ๆ ชั้น เดี๋ยวนี้ไม่เหนื่อยมากเหมือนแต่ก่อน คิดว่า ไขมันมันคงออกไปจากผนังหลอดเลือดไปเยอะ.........

 

 

 

เซ็งแต่เช้าเลยวันนี้ พอนึกถึงงาน โอ้ย เซ็งมาก เมื่อไหร่จะว่าง ๆ ซะที งานนั้นก็เร่ง งานนี้ก็เร่ง จะปิดมันซะทุกงาน ลูกค้าก็มากเรื่อง ไม่เข้าใจอะไรเลย อุตส่าห์อธิบายแล้ว ยังไม่เข้าใจอีก เสียเวลาอธิบาย ไม่ได้ทำให้อะไรดีขึ้นมาเลย

 

วันนี้ดูท่าทาง พี่เจี๊ยบเริ่มจะเบลอ เบลอแล้วจากการที่ฉันอัดงานใส่ให้นะดิ ทั้งรายงานประจำปีของน้องหมวย พี่ตุ่น ทั้งก๊าซไลน์ดีนะเนี่ยที่พี่วินัยทำก๊าซไลน์ให้ ดีใจจังเลย ไม่งั้นไม่รู้เมื่อไหร่จะคลอดซะที ตอนนี้ออกแบบเสร็จแล้ว ลูกค้ายังไม่เห็นแต่ที่แน่ ๆ รูปแบบมันไม่เหมือนตอนที่พี่นุจรีดูงานเลย ฉันไม่ชอบเลย พี่ชอเอ้ย (ผู้ดูแลงานต่อจากพี่นุจรี) ดิวงานกันได้งงที่สุด ฉันไม่เคยจัดการงานก๊าซไลน์หลายชั่วโมงต่อวันเหมือนทำเล่มนี้เลย ปวดหัวเป็นที่สุด

 

ช่วงนี้กะลังทำดีท๊อกซ์ด้วยอาหารเสริมอยู่ ล้างพิษในร่างกายทุกส่วน วันนี้ วันที่ 3 ของทั้งหมด 14 วัน อย่างแรกที่ได้เห็นคือตัวดูเล็กลงหน่อยนึง แต่ไม่เพลียเลย พอครบ 14 วันผลเลือดฉันก็จะดีขึ้น ดีจังเลย เสียดายอย่างเดียวคือลืมเช็คผลเลือดก่อนที่จะทำดีทอกซ์ (เสียดายตังค์ค่าเช็ค)

 

ไว้วันหลังจะเล่าเรื่องดีท๊อกซ์ให้ฟัง  

และแล้วก็เป็นอีกหนึ่งคน มีพบก็ต้องมีจาก พี่ AS ของกลุ่ม 1 ของเรา "พี่ชมพู่" ผู้มีเสียงอันก้องกังวาลอย่างไม่ตั้งใจ

วันนี้เราก็เลยเอารูปมาฝากกัน วันก่อนมีการเลี้ยงส่งที่ MK ประชาชื่น ช่วงกลางวัน มีผู้ร่วมงานทั้งสิ้น 11 คน (ขาดพี่แอนและไอ้วรรณ) เพชร กิ๊ฟ พี่เจี๊ยบ และพี่หนึ่ง (แก๊งค์ไปกินข้าวตรงเวลา) ออกเดินทางกันก่อนเลย โดยตุ๊ก ตุ๊ก ไปถึงเราก็สั่งกันเลย ชุดผัก เป็ดใหญ่ หมูนุ่ม MK แซลมอล เต้าหู้ปลา และอื่น ๆ แต่ละคนมืออาชีพทั้งน้านนน แล้วก็นั่งรอ รอ รอ เมื่อไหร่ คนอื่น ๆ จะตามมานะ แต่ไม่เป็นไรอาหารมาแล้ว เราก็เลยล่วงหน้ากันไปก่อนเลย

 

โอ้ววววว กว่าจะมากัน แต่ก็ดีนะ เราก็เบรกทักทาย ถ่ายภาพเก็บความประทับใจกัน โต๊ะเราก็มีพี่เอื้องมาเพิ่ม 1 คน ที่เหลือก็โต๊ะนู้นเลย (ตะวัน พี่ชมพู่ ใหญ่ พี่เต๊าะ พี่ไฝ พี่วินัย) ภาพที่ได้อาจไม่ชัดบ้าง (เพราะถ่ายด้วยมือถือ มันต้องนิ่ง ๆ) แล้วก็เก็บภาพ VDO Clip กันด้วย ฮากันดี

 

อิ่มแล้ว เราก็เลยกลับไปก่อน ส่วนที่เหลือไปต่อ Swensen แต่ละคนมีความสุขกันน่าดู คิดต่อว่างานต่อไปจะวันเกิดใครต่อจะได้กินกันอีก ช่วงออกนอกออฟฟิศหน้าตาแช่มชื่น จนลืมงานอันแสนหนักกันเลย

 

อ้อ!! พี่ชมพู่ เป็นประเด็นของเราในวันนี้ พี่แกออกไปเพื่อช่วยเจ้ทำโครงการเกี่ยวกับบ้านจัดสรรอะไรอย่างนี้ พอโครงการเสร็จ แกก็จะกลับมาเป็น AE ใหม่ แต่เป็นที่บริษัทไหนก็ไม่รู้ (ใจแกรักงาน AE) เสียดายเหมือนกัน พี่ชมพู่เป็นคนน่ารัก มาออฟฟิศตอนไหน ทุกคนจะรู้หมด เพราะแกจะมาเล่า เล่า เล่า เสียงดัง และหัวเราะ แรก ๆ ที่ได้เจอกัน ก็รูสึกไม่มีสมาธิในการทำงานเอาเหมือนกัน แต่แกมีน้ำใจ น่ารัก และขำ ขำ เมื่อวานพี่ชมพู่มาวันสุดท้ายเพื่อเคลียร์งาน วันนี้พี่ชมพู่ไม่มาแล้ว ออฟฟิศเงียบผิดปกติเลย

 

วันนี้เป็นวันแรกในสัปดาห์ที่ค่อนข้างจะผ่อนคลาย ไม่รีบร้อนอะไรมากมาย อันเนื่องมาจาก น้องหมวย สแตนดาร์ดชาร์เตอร์ด และพี่ตุ่น หลักทรัพย์ยูไนเต็ดลูกค้าเรา ได้รับอาร์ตเวิร์คงบดุล ไปตรวจแล้ว คงวุ่นวายอยู่กับการตรวจเช็ค หัวปั่นเลย น่าสงสารจริง ๆ แต่ก็ทำให้พี่เพชรของน้องหมวยและน้องเพชรของพี่ตุ่นได้พักมาอัพสเปซได้บ้าง

 

อาทิตย์นี้ วันแต่งมะแล้ว สรุปว่าไม่ได้ไปอีกละ ต้องขอโทษมะและพี่บาสด้วย อยากอวยพรให้มีความสุขมาก ๆ นะ ฝากมดไปแล้ว อยากไปมาก ๆ ตอนแรกสรุปว่าไปแล้ว อยากเจอเพื่อน ๆ ด้วย ไม่ได้เจอนานแล้ว และเข้าใจผิดนึกว่าเป็นวันเสาร์ เพิ่งรู้ว่าเป็นวันอาทิตย์ เลยอดไปเลย

 

กิต ออฟฟิศที่ชั้นอยู่ (ไม่รวมสาทร) ก็มีคนแค่ที่แกเห็นนี่แหละ ไม่เยอะเหมือนโตโยต้าหรอก